Evenementen

De Reis Keulen – Bonn

In Ter Aar aangekomen stond er al een grote groep te wachten. De bus kwam er aan en de koffers, rolstoel en rollator’s werden ingeladen, in de bus zocht ieder zijn plek. Wat opviel was, dat Ter Aar en Alphen lekker door elkaar gingen zitten, de sfeer was duidelijk goed, net zoals op de eerste repetitie avond toen onze koren elkaar ontmoeten, de alphense koorleden voelden zich gelijk thuis, wat een fijn gevoel was, lekker gerepeteerd met onze Cees als dirigent, en eindelijk was het zover en gingen we het uitvoeren. Met 18 muziekstukken in onze map (moet kunnen).

De blauwe volgauto met de chauffeur van Cees (zijn naam is Rene) hij had vaak Cor als bijrijder, dit was o.a. voor de gezelligheid. Onderweg vertelde Cees (reisleider) dat onze buschauffeur Loe heette, een gezellige man met een Limburgs accent, en een ervaren chauffeur dat hebben we ook gemerkt, hij was niet gauw van zijn stuk te brengen.

Weer terug in de bus en op weg naar Keulen, toen op een gegeven moment Ben moest plassen. Nu dat was lachen geblazen, zo groot is het toilet in de bus niet, en als je zelf wel wat groot bent uitgevallen, past dat moeilijk, en tot overmaat van ramp kreeg Ben de deur niet van het slot. Anneke ‘onze paparazzi’, stond klaar om een foto te maken. Uiteindelijk Ben er weer uit met de opmerking: “Wat een krappe zooi”. Pijn in ons buik van het lachen.

We reden rustig verder en de eerste zak met snoep weer doorgegeven zoals dat vele malen deze 3 dagen gebeurde. Inspiratie denkt aan alles (vandaar die naam?). Zoals Truida (voorzitter) als een moederkloek waakt ze over haar koorleden, dus ook over ons. b.v. Alles goed, naar het zin enz. Het gevoel dat we één koor waren, fantastisch.

Cees vertelde dat we tot nog toe geen files hadden en dus eerder in Keulen zouden aankomen, dus misschien een extra excursie in het chocolade museum, mooi niet dus, want we reden gelijk de file in, maar kwamen wel op tijd in Keulen aan. We kregen 45 minuten vrije tijd en dan gaan we met de “Bimmelbahn” naar de Dom in het centrum van Keulen. Onderweg zouden we nog een stukje van die “Ältstadt” zien en de rit duurde + 30 minuten. U raadt het niet, maar binnen 10 minuten stonden we voor de Dom (lachen, was een misverstand). We hadden ongeveer één uur de tijd om de Dom te bekijken, het was indrukwekkend. Samen met Francien nog even de winkelstraat in om een kaart te kopen van de Dom (spaart kerken). Intussen half Keulen gezien want de kaart moest een speciale afmeting hebben en de Dom overdwars erop (snapt u het nog?). Eindelijk een kaart die er mee door kon gevonden en gingen we terug naar de Bimmelbahnhalte. Daar troffen we Joke en Hillie wat beteuterd aan. Hillie had chocolade gekocht in het museum, maar ze in de Bimmelbahntrein laten liggen op de heenreis naar de Dom. Waarop ik zei: “Nou meid dan heb je iemand anders gelukkig gemaakt, goed gedaan”. Ze treurde er niet meer om.

Terug naar de bus en toch nog een stukje van de oude stad gezien, daarna vervolgden we onze reis en gingen naar het hotel. Inchecken en ‘s-avonds een gezamenlijk diner-buffet met ons gastkoor “Liederkranz”. Het werd een gezellige avond met lekker eten. Tijdens het eten werd er door het koor Inspiratie een geschenk overhandigd aan de voorzitter van het Duitse koor, een enorm grote mand met een varia aan cadeautjes, heel attent, het werd ook in dank ontvangen.

Na het diner, genoten we nog van een glaasje wijn in de lounge van het hotel, dat werd erg gezellig, vooral door de meligheid. Cobi was heel erg blij met dit hotel en de mooie kamer en het toilet waarin wc papier met een puntje. Hillie vroeg heb je het nou over een toiletrol? Ja dus, waarop Cobi zei: En in de kussens, zo leuk zitten ook 2 puntjes (Cobi heeft heel wat puntjes). Antwoord Hillie: Ja joh, je zet gewoon je kussen overeind en geeft er een stomp in en je hebt 2 puntjes. Het was bij ons zo gezellig dat de groep steeds groter werd en er aan Geb (Gerrit) gevraagd werd, ben je al op je kamer geweest en heb je de WC rol gezien. Cobi is er van onder de indruk en dit ging zo nog even door, een hilarische toestand. Tot dat Jan de Groot in paniek de lift uitkwam, wat was er aan de hand! Het volgende: Jan was zijn kamer kwijt en al 3 keer met de lift omhoog gegaan en als hij dan de deur opende, kwam hij op het dakterras uit. Wat hebben we gelachen, maar het is goed gekomen, Jan ging na enige uitleg, weer de lift in en we hebben hem niet meer teruggezien, dus deze keer had Jan de goede lift gepakt, héhé. We besloten te gaan slapen want de volgende dag was er een druk programma.

Zaterdag 9 april.

Na een goede nachtrust en een heerlijk ontbijt, vertrokken we met de bus naar Bonn en natuurlijk onze volgauto met Rene en Cor. We maakten een rondrit langs alle ambassades die over het algemeen leeg staan. “Bonn was vroeger de hoofdstad en dat is nu Berlijn”, maar dit terzijde. Onvoorstelbaar, een mini stad aan ambassade gebouwen en waar de ambassadeurs prive woonden, nou dat was niet mis, je keek je ogen uit. Met een Nederlands sprekende gids, zij woonde al 40 jaar in Bonn, werden we overstelpt met uitleg over de stad, zeer interessant, b.v. over de studenten wijk, en dat Bonn in een dal ligt, dus warm is warm en regen is regen. Daarna hebben we een wandeling gemaakt door deze Beethoven-stad.

‘s-Middags een warme lunch, die iets uitliep en als je nog tijd over had, kon je nog zelf even de stad in om te winkelen, of een terrasje pikken enz. Vroeg in de avond, repetitie voor het concert in de “Lutherkirche”. Daar aangekomen, opstellen en repeteren dat ging heel snel, want het klonk zo mooi, dat we maar weinig liederen helemaal hebben door gezongen. Daarna omkleden, er zou koffie e.d. zijn, dat ging niet helemaal goed, maar enfin, we namen onze plaatsen in en “Liederkranz” opende het concert. Daarna mochten wij en wat ging het goed, een fijne kerk om in te zingen, met een podium. Cees heeft gelijk, je staat niet tegen een hoofd voor je aan te zingen en je kan de dirigent goed zien, dat zingt erg prettig. We hadden alles mee. Cees begeleide ons en je zag hem blij worden, speelde gewoon ontspannen piano, knikte met zijn hoofd zoals we dat kennen en wij kregen een soort vleugels, zo mooi als het klonk, je voelde het gewoon door je heen gaan, na de liederen, werd er luid voor Cees en ons geapplaudisseerd, wat een belevenis.

De leden van het Duitse koor hadden voor ons gekookt, we zaten aan lange tafels zoals je dat wel ziet op de Duitse TV. Er was van alles te drinken en er was een geweldig koud buffet samengesteld, heerlijk. Om 22.30 uur vertrok de bus terug naar ons hotel. Daar aangekomen zaten we met een groep bij elkaar en kwam toch Alphen weer ter sprake. Tijdens de lunch werden we opgeschrikt door het ontzettende nieuws wat Alphen is overkomen. Een rare gewaarwording, je bent in Bonn, maar je hart is in Alphen aan den Rijn. Het was goed om er met elkaar over te kunnen praten. U zult begrijpen dat dit, de zaterdagavond, toch een beladen sfeer gaf. Maar toch allemaal op tijd naar bed gegaan, want we moesten de volgende morgen weer vroeg op.

Zondag 10 april.

Goede morgen allemaal!. Ontbijten, uitchecken en doorgaan, want om 8.15 uur in de bus en vertrekken voor de kerkdienst in de Lutherkirche, maar dat kon niet doorgaan. Wat ik er van begreep stond er een andere predikant als waar mee afgesproken was, en deze predikant wilde absoluut geen koor, want in de Passietijd vond hij dat niet passend! Met alle respect voor Cees en Rita (voorzitter Duitse koor) door de vele telefoontjes onderling, is het voor elkaar gekomen dat we in een andere kerk mochten zingen. Dit was de Pauluskirche in St. Augustin, niet ver van het hotel vandaan. Geen spijt, want we werden met liefde ontvangen, een fijne dienst, en werden uitgenodigd “voor diegene die dat wilden”, deel te nemen aan het avondmaal (dan word je dubbel zo stil van binnen, omdat dan ook Alphen aan den Rijn door je hoofd gaat, en dit dan in de lijdenstijd. Dubbel verdriet, niet alleen voor de slachtoffers en gewonden, maar ook de ouders van de zoon die dit aanricht (en hem ook moeten missen) en voor de dader zelf, (dat er voor hem genade mag zijn). Deze gedachten gingen op dit bijzondere moment door mij heen. In deze kerkdienst mochten we zingen en wederom ging het goed, improviseren zei Cees, ook met het opstellen, niet zeuren gewoon zingen en doen mensen!! Dat het mooi was bleek toen we buiten stonden. Cees werd aangesproken door de kerkgangers: “Kunnen jullie niet gauw terug komen, wat was dit prachtig om te horen”. Binnen werd er koffie en champagne geserveerd, dat hadden we nog nooit meegemaakt. In deze Evangelische kirche zijn zij gewend op feestelijke dagen champagne te schenken en zij vonden dit een feest dus…………

Toen omkleden en weer de bus in, want het was allemaal wat uitgelopen met de tijd. We zouden nog het Beethoven-Huis bezoeken, waar Ludwig geboren was. Extra spannend voor de buschauffeur, want het centrum van Bonn was afgezet i.v.m. een marathon. De reisleider, had via de politie een uitstapplaats geregeld, want er moest zo snel mogelijk worden uitgestapt, zodat de bus weer vlug weg kon rijden. We hadden dezelfde gids weer en zijn lopend met z’n allen, naar het geboortehuis van Beethoven gelopen, wat een museum is geworden. Opgedeeld in twee groepen, kregen we uitleg over deze componist (niet moeders mooiste). Cobi vroeg, is hij getrouwd geweest? Nee, was het antwoord, maar hij had vele liefjes. Misschien lopen er wel bastaard Beethovens rond. In het museum winkeltje was van alles te koop. Tasjes met muziek noten, potloden met muzieknoten en gum. Irene kocht er één en Francien een iets goedkopere, maar daar zat geen gum op (spijt).

Wachtend op de andere groep, staan we met Lies en zus Greet te praten. Lies heet eigenlijk Liesbed, vind ze geen mooie naam, want de klemtoon wordt op bed gelegd, vandaar dat ik het zo schrijf. Ik vertelde, het kan ook op z’n Engels, Liesbeth, dat vond ze mooier, maar hoe heet jij voluit. Ik zei deftig: Catharina. Liesbeth reageerde gelijk, met de nadruk op Cat. We zijn elkaar zo blijven noemen Kat,harina en Liesbed. Zus Greet deed ook een duit in het zakje, zij mocht van Liesbed geen ijsje kopen. Dan maar frisdrank, ook niet, want volgens zusterlief kon Greet geen dorst hebben. Het zal je zus maar wezen! Anneke, “onze paparazzi” heeft veel foto’s gemaakt, je kan niet heel even je ogen sluiten in de bus, maar ook niet als we excursies hadden. Ik denk dat velen verrast zullen zijn door haar reportage. Weer terug in de bus richting Nederland, “met lunch pakket”, lekker eten, met een blauw gekookt eitje, zonder zout, gingen we vol goede moed op weg, met in het verschiet een vier gangen diner, als ik het goed onthouden heb in Wagenberg. Dat was lekker eten en ging in een razend tempo. Echtpaar v.d. Laken zat bij ons aan tafel, mijn tafelheer was Geb, en het drankje moest je zelf betalen (er lag een bonnetje bij ieder bord). Cor bestelde een biertje, Alda even afwezig, Cor zei doe maar een wit wijntje, mag op één bon, want wij zijn samen. Waarop Geb en ik zeiden doe die van ons er ook maar bij, want het zijn onze (schoon) ouders en krijgen we dan gezinskorting?, (dit feest ging niet door). Uitbuiken deden we in de bus voor de laatste kilometers naar huis. Het werd geleidelijk aan steeds stiller, waarop Truida haar man dacht, ik sluit even mijn ogen, moet je niet doen met Anneke naast je, die dacht nog één keer scoren en ja hoor, het lukte, maar de man schrok zo van de flits, opende zijn ogen, en volgens hem had hij ze nog maar 30 seconden dicht en zei tegen Anneke, hé lieverd. Anneke door het dolle. Hij zegt lieverd tegen me. Laconieke reactie van Truida: Ja, maar dat ben je toch ook, wederom lachen. De laatste kilometers zijn inzicht en Cees nam nog één keer het woord. Volgens hem waren een aantal dames, nogal gecharmeerd van Rene, nou dat is waar, zo galant, hulpvaardig en ga zo maar door. Cees vertelde, Rene is er één van een drieling en Cees zei, als ze bij elkaar zijn weet je bijna niet wie wie is. René gaat in juli terug naar Praag als ik het goed heb begrepen: Dus zou je hem “in een doosje willen doen en bewaren” (liedje Donald Jones). Maar, Cees kan er ook wat van: Ik heb goed opgelet, kijk maar:

Truida: voorzitter Ter Aar, Inspiratie;

Rina: voorzitter Alphen, Adventus;

Rita: voorzitter Duits koor, Liederkranz;

vrouwlijke predikant Duitsland;

Nel: Cees z’n rechterhand;

Henriette, de Duitse Gids;

Valt wel op dat het allemaal dames zijn. Maar Cees hebben we leren kennen als dirigent en nu ook als reisleider. Wist u dat Cees ook een gewoon mens is. Altijd waakzaam, tijdens het eten, aan het eind van de tafel of zaal gaan zitten zodat hij alles kan overzien. Vragen, zijn we allemaal aanwezig en anders natellen. Bedankt Cees, voor deze fijne reis en dat je ons samengebracht hebt met het koor Inspiratie, volgens mij is het genoegen met dit fijne koor wederzijds en zit er in de toekomst nog een muzikale samenwerking in, we houden contact met elkaar. Namens Adventus bedankt allemaal, het was super.

Een warme groet, Rina

Geef een reactie